950 kall í bíó

Ég fór í bíó í gærkvöld. Nýtti mér 2 fyrir 1 tilboð sem var þó takmörkum háð, gat ekki séð vin minn Borat en fór í staðinn á vin minn Nicholson sem sýnir fína takta í The Departed. En miðinn kostaði 950 krónur. Ég hélt að það væri svona langt síðan ég hefði farið í bíó að miðinn hefði hækkað en stelpan í miðasölunni sagði miðann dýran af því sýningin væri stafræn. Einmitt það. Nú bað ég ekki Sam-bíóin um að taka upp stafræna tækni og sætti mig við að horfa á gamaldags bíó en samt borga ég 100 krónur aukalega fyrir fjárfestingu Sam-félagsins. Á ég að borga hærra verð þegar þeir skipta um sæti líka eða flísa gólfið við sjoppuna? Þetta er náttúrulega bara frekar augljós verðhækkun sem á að afsaka með nýrri tækni. Ég er nokkuð viss um að bráðum mun kosta 950 á allar myndir hjá Sam og þá sama hvað salurinn er lítill og lélegur.

Annað skrítið. Ég keypti mér kort í World Class. Þar stendur manni til boða að vera í ótímabundinni áskrift (þarf að segja upp með hálfs árs fyrirvara) og sleppa þannig við hækkanir vegna vísitölubreytinga. Nú spyr ég í fávísi minni: Hækkar verð á líkamsræktarkortum yfirleitt út frá vísitölu? Neysluverðs þá væntanlega. Eða er þetta lúmsk leið til að halda fólki í áskrift? Það gleyma sjálfsagt margir þessum fyrirvara á uppsögn og verða áskrifendur til margra ára. Annars er WC fínn staður utan tveggja hönnunarmistaka: Allt of litlir skápar í búningsklefum (ca. metri á hæð) og flughálar flísar á gangi á leið út í sundlaugar. Líkur þar með neytendapistli.

Húrra fyrir Baltasar!

Ég verð að deila gleði minni með bloggheimi yfir nýjustu mynd Baltasars Kormáks og hvetja fólk til að fara á hana í bíó þó svo miðinn kosti 1200 krónur (sleppa bara poppi og kóki). Mýrin er stórgóð og (Guð bjargi mér frá ofsareiði Arnalds Indriða-nöttara) betri en bókin. Ok, ekki sanngjarnt að bera bók og mynd saman, myndin er bara byggð á bókinni, veit það vel. En mér fannst bókin svona lala, ekki mikið meira en það, sorrí Arnalds-nöttarar. En það kom mér ekki á óvart að Mýrin yrði kvikmynduð, Arnaldur var kvikmyndagagnrýnandi til margra ára og ég held að skrif hans litist af því. Erlendur er þessi löggutýpa sem maður hefur margoft séð. En ég hætti mér ekki lengra inn á mýri bókmenntafræðinnar, gæti sokkið þar til botns.

Erlendur var í mínum huga Jóhann Sigurðarson með bauga og Sigurður Óli var Niles, bróðir Frazier úr samnefndum grínþáttum. Ingvar Sigurðsson er frábær leikari og sjálfsagt besti kvikmyndaleikari Íslands og Björn Hlynur batnar með hverri mynd. Baltasar sýnir enn og aftur að hann er stórgóður leikstjóri með mikla tilfinningu fyrir hinu myndræna í umhverfi sínu. Og til að ítreka margtuggna tuggu þá eiga íslenskir kvikmyndagerðarmenn að vera stoltir af landi og þjóð og búa til myndir um land og þjóð. Kvikmyndin Mýrin er alveg rammíslensk og myndatakan mjög flott. Ólgandi brim við Reykjanesskaga, íslenskt óveður, Litla-Hraun, illa farin timburhús í Grindavík, hálf sovéskar blokkir í Reykjavík, íslenskur lögreglukór, þetta er allt svo flott í meðförum Baltasars að maður hlýtur að hrífast með. Samspil matar og óhugnaðar mjög skemmtilegt í myndinni. Ingvar hámar í sig sviðakjamma úr BSÍ og les upp úr Biblíunni á meðan, lík er grafið upp úr gólfi á meðan lögga borðar kleinuhring, réttarlæknir borðar djúpsteikt kjúklingalæri nokkrum sekúndum eftir að hann hefur haldið á bakka með mannshjarta í. Það eru líka fínir brandarar inn á milli. ,,Ég er á stakeouti" segir Sigurður Óli. ,,Í Sandgerði". Algjör snilld.

Ég er mikill aðdáandi leikstjórans Baltasars Kormáks, hef minna séð til hans á leiksviðinu en finnst hann einnig hæfileikaríkur leikari svona af því litla að dæma sem ég hef séð til leiks hans í leikritum og bíómyndum. Ég vona bara að hann haldi áfram að gera íslenskar myndir. Ég held að það muni sanna sig að Íslendingar vilja sjá myndir sem eru í eðli sínu íslenskar. Með því á ég við að leikstjórar reyni ekki að apa eftir Hollywood-myndum. Eitt fann ég þó að Mýrinni en þó smávægilegt. Í einu atriði myndarinnar drekkur Atli Rafn Sigurðsson kaffi á meðan hann talar við pabba sinn. Fyrst er bollinn fullur að því er virðist, síðan horfri Atli í botninn á bollanum og tekur annan sopa, greinilegt að kaffið er að verða búið. Í þriðja sopanum er aftur nóg í bollanum. En niðurstaðan er þessi: Frábær skemmtun, vel skrifað handrit, eðlileg samtöl (sjaldséð í íslenskum myndum), afar vel leikin (Kári Stefáns á góða takta í DeCode sem hann sjálfur), hrollvekjandi á köflum enda morðgáta og útlitslega er myndin óaðfinnanleg. Tónlistin er líka stór þáttur í því hvað myndin er vel heppnuð, í stað þess að rembast við að semja nýja tónlist eru klassísk, íslensk lög sett í kórbúning og útkoman er stórkostleg. Hvað er flottara en íslenskur karlakór undir óhugnanlegu kirkjugarðsatriði með kulda og strekkingi? Ég bara spyr.

Ísland kvikmyndaland, Reykjavík kvikmyndaborg? Ekki spurning. Næst þarf ég að sjá Börn, skilst að hún sé mjög góð. Ekki veitir heldur af því að styrkja íslenska listamenn. Að lokum hvet ég fólk til að fara ekki á World Trade Center. Þar er flatneskja á ferð, bragðlaus réttur á fallegum diski. 

Undarleg samsuða í skilnaðarmynd

Ég fór í gær á kvikmyndina The Break-up sem er ansi furðuleg. Hún er ein af þessum Hollywood-myndum sem veit ekki hvort hún á að vera gamanmynd eða drama. Jennifer Aniston er auðvitað sæt og viðkunnanleg eins og venjulega og Vince Vaughn er yfirleitt skemmtilegur en er þó að mestu óþolandi í þessari mynd, eins og hann á  auðvelt með.  Það er furðulegt klúður í handritinu að gera hann að algjöru fífli alveg frá upphafi þannig að ekki er hægt að hafa samúð með honum, en mestan hluta myndarinnar eiga þau hjónin í harðri deilu um yfirráð í íbúð sinni. Kvikmyndin er eitt rifrildi út í gegn með stöku brandara og verður að segjast eins og er að maður hugsar með sér allan tímann ,,af hverju fer hún ekki bara frá fíflinu?" Maður hefur s.s. engan áhuga á parinu og vill ekki að það taki saman aftur.

Kannski misskildi ég myndina gjörsamlega. Líklega er hún háraunsæisleg sýn á samskipti kynjanna og almennt vonleysi í þeim. Líkt og í mörgum bandarískum gamanþáttum er konan grönn, glæsileg og gáfuð og eiginmaðurinn feitur vitleysingur sem  lætur eins og  hann sé fimm ára.  Hvenær fær maður að sjá hið gagnstæða? Huggulegan og kláran mann sem hugsar um heimilið en á ljóta, leiðinlega og feita konu? Það væri þó alla vega smá krydd í leiðindin frá Hollywood. Ég var hins vegar afar sáttur við endinn á myndinni, segi ekki meir um það. En  niðurstaðan er  sú að þetta er hvorki fugl né fiskur. Gaman væri að fá álit annarra á þessu  samsulli gamanmyndar og raunsæisdrama.